Ek sit en wag vir my volgende afspraak toe hierdie vraag onverwags by my kom sit:
Waarom stry ons so maklik?
Waarom raak ons so kwaad?
Ek weet reeds hoe die gesprek waarskynlik gaan verloop. Iemand gaan praat oor iemand anders se optrede, iemand anders se sukses, iemand anders se vreugde wat moeilik aanvaar word.
Iewers gaan God ook die skuld kry.
En dalk ek ook. Want dominees verstaan mos nie hoe die regte lewe werk nie. Alles kom glo maklik vir ons. Ons weet nie hoe dit voel om teleurgesteld te wees nie. Ons weet nie hoe dit voel wanneer jy bid en wag en hoop, maar niks verander nie.
Ek kyk deur die venster. Die winterlug hang stil. Die stoom krul uit my beker koffie op en verdwyn stadig. Verlede week het ‘n meningsverskil in ‘n openbare rusie ontaard. Woorde het gevlieg. Verhoudings het skade gekry.
“Hoekom gebeur dit, Here?” vra ek hardop.
Terwyl ek later Jakobus 4 lees, tref sy antwoord my onverwags. Konflik begin nie altyd by ander mense nie. Dikwels begin dit binne ons.
“Waar kom die oorloë en die gevegte onder julle vandaan? Kom hulle nie van julle begeertes wat in julle lede stryd voer nie?” (Jakobus 4:1)
Ek hou nie baie van daardie antwoord nie.
Want dit beteken die probleem is nie altyd die ander persoon nie. Dit beteken ek moet eerlik na myself kyk.
Ek bid. Ek vra. Ek hoop. Ek vertrou.
Maar soms lyk dit of ander mense ontvang waarvoor ek al lank bid. Dan kry iemand anders die geleentheid. Iemand anders kry die seën. Iemand anders kry die erkenning. Iemand anders kry die deurbraak.
En as ek nie versigtig is nie, verander teleurstelling stadig in jaloesie. Nie die soort jaloesie wat skree nie.
Die soort wat stil in jou hart woon.
Die soort wat maak dat jy ander mense se vreugde begin bevraagteken.
Die soort wat maak dat jy eerder kritiseer as vier.
Die soort wat maak dat jy altyd vergelyk.
Ek wonder soms of dit nie een van die grootste gevare van ons tyd geword het nie.
Ons meet alles.
Ons meet ons huise.
Ons meet ons kinders.
Ons meet ons loopbane.
Ons meet ons geloof.
Ons meet ons geluk.
En die maatstaf is gewoonlik iemand anders.
Wanneer vergelyking die maatstaf word, verloor ons die vermoë om dankbaar te wees.
Dan kyk ons nie meer na wat God gee nie. Ons kyk net na wat Hy vir iemand anders gee.
En dit steel iets van ons siel.
Ek dink terug aan die begin van ‘n atletiekwedloop. Almal begin by dieselfde wegspringlyn.
Maar niemand hardloop presies dieselfde wedloop nie.
Nie dieselfde baan nie.
Nie dieselfde omstandighede nie.
Nie dieselfde uitdagings nie.
Nie dieselfde roeping nie.
God plaas elkeen van ons op ‘n unieke pad.
Maar tog hou ons aan om oor ons skouer te kyk om te sien hoe iemand anders vaar. En terwyl ons kyk, verloor ons momentum. Ons verloor vreugde. Ons verloor perspektief.
Wat my die meeste tref wanneer ek Jakobus lees, is dat sy oplossing nie ingewikkeld is nie.
Kom nader aan God.
Leef afhanklik van Hom.
Hou op om mekaar af te breek.
Vertrou Sy voorsiening.
Dit klink amper té eenvoudig. Totdat ek besef dat die kern van die saak eintlik oor verhouding gaan.
My verhouding met God.
My verhouding met myself.
My verhouding met ander mense.
Want wanneer ek werklik glo dat God vir my sorg, hoef ek nie ander se seëninge te vrees nie. Wanneer ek werklik glo dat my waarde in Hom lê, hoef ek myself nie voortdurend teen ander te meet nie. Wanneer ek werklik glo dat Hy genoeg is, hoef ek nie alles te verstaan voordat ek Hom vertrou nie.
Terwyl ek eendag in die motor sit en wag vir die kinders na sportoefening, tref hierdie gedagte my soos ‘n donderslag:
Ek is dikwels besig om God se liefde vir my te meet aan wat ander mense ontvang.
Wat ‘n gevaarlike ding om te doen.
Want God se liefde word nie gemeet aan iemand anders se sukses nie. God se goedheid word nie bepaal deur iemand anders se voorspoed nie. God se trou word nie minder omdat ek nog wag nie. Miskien is dit waarom Paulus in Romeine 8 skryf:
“As God vír ons is, wie kan teen ons wees?”
Daardie woorde beteken nie dat ons alles gaan kry waarvoor ons vra nie. Dit beteken dat ons nooit alleen wag nie. Nooit alleen huil nie. Nooit alleen worstel nie. God is by ons.
Selfs wanneer ons nie verstaan nie.
Selfs wanneer ons teleurgesteld is.
Selfs wanneer ons vrae groter is as ons antwoorde.
En dalk is dit die uitnodiging van Jakobus 4.
Nie om harder te probeer nie. Nie om meer te vergelyk nie. Nie om beter as ander te wees nie. Maar om weer vriend van God te word.
Om weer te rus in Sy teenwoordigheid.
Om weer te glo dat Sy genade genoeg is.
Om weer te ontdek dat my waarde nie lê in wat ek het nie, maar in Wie ek het.
Here, verander my kwaad in liefde. Verander my jaloesie in dankbaarheid. Verander my vergelyking in vertroue. En leer my om met oop hande te leef.
Amen.
Geskryf deur Wynand Olivier
